· 

Daar sta je dan...

En daar sta je dan. In een hal van ruim 20.000 m2 vol met spullen.

Woonaccessoires en lifestyle artikelen.

Boekjes en beelden. Planten en potten. Kussens en keukenspullen.

Mijn oog valt op een vaasje. Een klein bol handgemaakt, aardewerk vaasje. Prachtig geglazuurd in verschillende kleuren. Met daarop allemaal, in verschillende kleuren, geglazuurde vlinders. Alsof ze net aan zijn komen fladderen.

Het is echt een beetje een kunstzinnig vaasje. Zo'n item waarbij je bij voorbaat al weet; die is voor iemand bestemd die er net als ik op valt. Vanwege de vorm, de kleuren, de vlinders....

Op een dag komt er een mevrouw in de winkel. Haar oog valt op het vaasje. ' Die neem ik mee voor mijn zus', zegt ze. Ik hoor een ringtone uit haar tas komen. 'Sorry', zegt ze, 'deze moet ik even opnemen'. Tranen in haar ogen.

'Wil je het vaasje voor me inpakken?' vraagt ze. Ik pak het vaasje in mijn allermooiste papier in, een papiertje bezaaid met kleurige veldbloemen.

Dan begint ze te vertellen.

Haar zus moet binnenkort alleen verder.

Zonder man maar wel met haar nog jonge kinderen. Haar zwager heeft niet lang meer. Het telefoontje die ze zojuist van haar zus kreeg met de woorden 'het is helemaal fout', bezorgde haar tranen. En mij ook. Daar sta je dan. 

Haar zwager had nog 1 wens. Hij wilde nog 1 keer met zijn beste vrienden een weekje weg. Aan het einde van de week zouden ze gaan. Hij hoefde nog maar 1 week vol te houden, en dan zou hij afscheid nemen van zijn kameraden. 1 Week.

Maar dat lukte waarschijnlijk niet meer vertelde de vrouw. Hij ging per dag, eigenlijk per uur, zo snel achteruit dat hem dat ene weekje met zijn vrienden niet meer gegunt was.  

Wat is nou 1 week in een mensenleven zou je denken...

Ik hoop dat de vlinders op het vaasje haar zus en haar kinderen een klein beetje sterken. Al is het maar een klein beetje. Een beetje kracht geven.

Ik vraag me nu vaak af of de man nog een weekje weg heeft kunnen gaan. Om een laatste keer met zijn vrienden samen te kunnen zijn. 

Dat iemand zo'n intens droevig verhaal met je deelt, wat allemaal begon met mijn besluit om dat vaasje voor de winkel mee te nemen.

Dat is toch wel het mooiste van dit 'werk'. De verhalen die je te horen krijgt van klanten. Soms een traktatie en is het lachen, soms zet het je weer even met beide benen op de grond. Carpe diem. Pluk de dag.

Ik wens jullie weer een heerlijk weekend toe. Geniet van de zon, geniet van elkaar. Want op een dag kan het allemaal heel anders zijn.  

 

Liefs, Miranda